Συνθήκη που υπεγράφη το 1430 μ.Χ. μεταξύ του Καρά Σινάν πασά και 14 χωριών του Ζαγορίου τα οποία ζήτησαν αυτονομία, αυτοδιοίκηση και πλήρη ατέλεια.
Ο Καρά Σινάν πασάς θεώρησε την αυθόρμητη αυτή υποταγή των 14 χωριών πολύ καθοριστική για την παράδοση του φρουρίου των Ιωαννίνων, παραχώρησε αυτονομία και αυτοδιοίκηση στα χωριά αυτά και αντί φόρων τα χωριά υποχρεούντο να στέλνουν κάθε χρόνο στην Κωνσταντινούπολη έναν ορισμένο αριθμό ανδρών ανάλογα με τον πληθυσμό του κάθε χωριού για διάστημα 50 ημερών που θα υπηρετούν ως ιπποκόμοι στα ιπποστάσια του Σουλτάνου (Βοϊνάκ = ιπποκόμος και βοϊνίκηδες = στρατεύσιμοι).
Πολλοί βοϊνίκηδες όταν τελείωνε η θητεία τους εγκαθίσταντο στην Κωνσταντινούπολη και καλούσαν εκεί και τους συγγενείς τους, όπου αργότερα απλώθηκαν στην Βλαχία, Ρωσία, Μικρά Ασία, Σερβία, Αυστρία, Βεσσαραβία και άλλού, όπου πρόκοψαν και έκαναν μεγάλη περιουσία.
Ο θεσμός αυτός κράτησε ως το 1670, οπότε τα χωριά του Ζαγορίου κατάφεραν αντί στρατευσίμων ανδρών να πληρώνουν φόρους.
Έτσι σύμφωνα με τον Π. Αραβαντινό στην Χρονογραφία της Ηπείρου (Β' 1856, σ.34) το Κουκούλι έστελνε 7 στρατεύσιμους και αργότερα κατέβαλλε χρηματικό ποσόν 400 άσπρα.