Το πρωί της Παρασκευής των Χριστουγέννων οι λιγοστοί κάτοικοι του Κουκουλίου Ζαγορίου και οι επισκέπτες τουρίστες που είχαν αφιχθεί από την παραμονή, πήγαν στην εκκλησιά να ακούσουν την Θεία λειτουργία της Γέννησης του Χριστού και να ψάλλουν το “Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επι γής ειρήνη, εν ανθρώποις ευδοκία”.
Ορθάνοιχτες οι πόρτες της εκκλησιάς και ο κάθε χριστιανός που έμπαινε ανυποψίαστος στον ιερό χώρο με γιορταστική διάθεση, δεν πίστευε στα μάτια του μ ε αυτά που έβλεπε: Στο παμπάλαιο επιχρυσωμένο τέμπλο έχασκαν οι τεράστιες θυρίδες, άδειες πιά από τις εικόνες που είχαν αφαιρέσει οι βέβηλοι ιερόσυλοι.
Οι μεγάλες εικόνες αριστερά και δεξιά της Ωραίας Πύλης, της Παναγίας και της Κοιμήσεως αριστερά και του Χριστού και του Προδρόμου δεξιά και ανεξαιρέτως όλες οι άλλες εικόνες του τέμπλου, μικρές και μεγάλες, δεν υπήρχαν πιά.
Η απείρου κάλλους Ωραία Πύλη και τα δύο βημόθυρα, αριστερό και δεξιό, που εδώ και αιώνες κοσμούσαν τον ιερό χώρο, δωρεές των φιλογενών προγόνων μας, είχαν βίαια αποσπασθεί από τα κασώματα κι έμειναν ορθάνοιχτα τα φοβερά “στόματα” που βουβά και αμίλητα μας “είπαν” με παράπονο πως βέβηλα, άθεα, εγκληματικά κι απάνθρωπα χέρια τεράτων, τα ξερίζωσαν από τον γνώριμο, δικό τους, πατρώο και μητρώο ιερό χώρο, που τον δημιούργησαν πριν από πολλούς αιώνες άντρες και γυναίκες με πίστη στα Ιερά και στα Όσια, με φιλάνθρωπα και ανιδιοτελή αισθήματα, με μεγάλη αγάπη γιά τον τόπο τους, γιά την ιδιαίτερη πατρίδα τους. Κάθε εικόνα και μιά ιστορία, και μιά ανάμνηση.
Και αντί προσευχής, μπροστά στην εικόνα του Χριστού μας που μόλις είχε γεννηθεί στεκώμασταν αποσβολωμένοι μπροστά στα τεράστια ανοίγματα – “στόματα” κι ένα βουβό κι ατέλειωτο κλάμα των Κουκουλιωτών – αλλά ακόμα και των ξένων – που έμπαιναν στον φημισμένο περικαλλή Ναό της Κοίμησης της Θεοτόκου κι αντίκρυζαν το φοβερό κι ανήκουστο ανοσιούργημα.
Αυτά τα Χριστούγεννα των δακρύων θα μείνουν εσαεί χαραγμένα στην μνήμη όλων εκείνων που είχαμε την οδυνηρή εμπειρία να ζήσουμε την μεγαλύτερη λεηλασία που έλαβε ποτέ χώρα στο Ζαγόρι, το μεγαλύτερο ανοσιούργημα και το ειδεχθέστερο έγκλημα, καθότι δεν πρόκειται εδώ γιά μιά από τις συνηθισμένες διαρρήξεις και κλοπές του θρησκευτικού πλούτου της εκκλησίας, πρόκειται γιά την λεηλασία και αρπαγή εικόνων και άλλων θρησκευτικών αντικειμένων και σκευών ανυπολόγιστης αξίας, ενός ναού με ιστορία πολλών αιώνων, αφού η δεύτερη κτίση του ανάγεται στο 1630, ενώ “της πρώτης μικράς οικοδομής του ιερού τούτου ναού το έτος άδηλον…”
Μαζί με τα βουβά δάκρυά μας, στείλαμε στον Ύψιστο και μιά θερμή δέηση που βγήκε απο την πονεμένη καρδιά μας.
Να τιμωρήσει τους αντίχριστους που βεβήλωσαν με τα βρομερά χέρια τους τον Ιερό μας Ναό και τον ξεγύμνωσαν απο ότι πολυτιμότερο είχε και έκανε τις καρδιές μας περίλυπες.Και ας μην αναπαύονται γιά την πλεονεξία τους που τους οδήγησε στην μεγάλη λεηλασία. Ο πέλεκυς της τιμωρίας θα πέσει αργά ή γρήγορα στα κεφάλια τους και η θεία δικαιοσύνη θα τους αποκαλύψει και θα τους οδηγήσει στην ανθρώπινη δικαιοσύνη.

Ευρυπίδης Μακρής
Κουκούλι